Entrevista de Santiago Jaureguizar a Manuel Rivas en Galiciaé-El Progreso:
‘Pereiro e Rivas compartiron numerosas experiencias vitais e intelectuais desde que se reuniron para dar contidos á revista Loia en Madrid ata o colectivo De Amor e Desamor na Coruña.
- Pregunta: A Real Academia Galega tomou a candidatura con escepticismo.
- Resposta: Eu fun un dos tres que a presentamos. O que gustou é que foi acollida por unha maioría tras un proceso de elección no que se deu unha oportunidade a todos. Resultou emocionante ir vendo que Lois Pereiro tiña apoios porque era unha aposta arriscada.
- P: A recepción foi inmellorable, pois nunca houbo pintadas na rúa co perfil do homenaxeado…
- R: Certo. Nin manifestacións con pancartas recollendo versos… Hai tamén un recital expansivo, Vento Lois, no que participa xente de Francia, América…
- P: O singular é comprobar que conecta cos máis novos.
- R: Percibiron que a súa voz ten un significado, porque a súa poesía logra dicir aquilo que non estaba expresado. Lois era unha voz singular e xeracional ao tempo.
- P: Como foi o seu encontro?
- R: Eu coñecín o seu irmán Xosé Manuel na facultade de Periodismo de Madrid e xurdiu unha amizade. Fun pasar uns días a Monforte e alí o coñecín, na cristalería do pai.
- P: Conectaron?
- R: El era máis novo ca nós, pero parecía maior polo xeito de estar e de falar. Logo vías que era unha desas persoas que van un paso por diante. Nel estaba a Galicia dos cancioneiros, dos campesiños, reis e poetas, porque el era as tres cousas. Logo coincidimos en Madrid e fixemos a revista Loia.
- P: Os seus referentes coincidían?
- R: Sendo moi bo lector, era unha persoa que estaba no cinema e na música. Nos seus textos é un anticipado, vai por diante abrindo camiños aos outros.
- P: Seguiron despois en contacto?
- R: Si, retomámolo cando el veu para A Coruña co colectivo De Amor e Desamor. Sumabamos 21 integrantes, un grupo semellante a Loia pero máis variado. Eramos xeracións distintas pero coa idea común de construír un espazo fronte á sensación de baleiro que tiñamos.
- P: Como encaixaba Pereiro no colectivo De Amor e Desamor?
- R: É un autor que ten a condición de maldito. A imaxe era distinta, era un corpo que camiñaba en forma de vangarda que está postrando a cabeza pola enfermidade. El nunca exteriorizou a dor nin fixo por ser un poeta maldito.
»Fixo unha viaxe á zona secreta do ser humano de modo incondicional»
- P: ¿Que diferenciaba a súa poesía?
- R: Fixo unha viaxe á zona secreta do ser humano de modo incondicional, por iso é tan diferente a súa poesía. Fixo unha aposta moi forte.
- P: Tiña sentido do humor?
- R: Moito! É un humor que ten fío coa dor. A súa presenza era onírica, a de alguén que coñece o fondo da vida e loita contra a morte.’
O orixinal, publicado en Galiciaé-El Progreso o luns 16 de maio, pódese consultar aquí.
A Nosa Terra Antón Lopo Antón Losada Antón Patiño Antón Reixa Arturo Casas Camilo Franco Carlos Gegúndez Congreso Lois Pereiro Contra a morte Daniel Salgado Dorna Edicións Xerais Editorial Galaxia El País Francisco Castro Galicia Hoxe Iago Martínez José Luís Calvo La Voz de Galicia Lino Braxe Lois Pereiro Manu Clavijo Manuel Rivas Marcos Calveiro Mario Regueira María Xesús Nogueira Mercedes Queixas Mundo Lois O Leo Ondas Martenot Pere Gimferrer Poesiagalega.org Poesía última de amor e enfermidade Real Academia Galega Revista Loia Vari Caramés Vento Lois Vento Lois no Incio Xornal.com Xornal de Galicia Xosé Luís Méndez Ferrín Xosé Manuel Pereiro Xurxo Lobato Xurxo Souto
WP Cumulus Flash tag cloud by Roy Tanck and Luke Morton requires Flash Player 9 or better.
