Lois Pereiro

Publicado ‘Poesía última de amor e enfermidade/Poesía última de amor y enfermedad’, en Libros del Silencio

admin — Wed, 18 Jan 2012 11:10:00 +0000

Publicación de Poesía última de amor e enfermidade/Poesía última de amor y enfermedad en edición bilingüe galego-castelán en Libros del Silencio, con tradución de Daniel Salgado e prólogo de Pere Gimferrer:
«Tras la publicación de su Obra completa en edición bilingüe, presentamos ahora de forma independiente el último poemario que Pereiro publicó en vida: Poesía última de amor y enfermedad, sin duda el libro más sincero y descarnado de la literatura gallega contemporánea.
Lois Pereiro intuyó siempre que su vida y su obra serían breves. Tal vez por eso, vivió y escribió con una intensidad que nos ha legado algunas de las páginas más íntimas y conmovedoras de las letras gallegas. Fue un poeta alejado de dogmas y siempre un paso adelante, capaz de unir la más radical modernidad con la sensibilidad rosaliana, los impulsos autodestructivos con una desarmante vitalidad, el individualismo con el compromiso, el apego a su tierra y a su lengua con la búsqueda de voces hermanas más allá, en la música y en el cine, y en especial en la literatura centroeuropea, con Thomas Bernhard, Peter Handke o Paul Celan como referentes constantes.
(…) Escritos cuando el autor estaba gravemente enfermo, estos versos recogen su impotencia y su dolor, y son el mejor testimonio de la visión del poeta, de su intimismo inconfundible y también de esa cierta distancia analítica que interpuso entre él y la muerte.
«Lois Pereiro transita por la geografía de los mapas y por la cartografía universal de la modernidad. Una poesía doblemente itinerante y peregrina, en la que la muerte adquiere acentos sobrecogedores y visionarios, dignos de Valente o Paul Celan.» Pere Gimferrer».

‘Lois Pereiro, el poeta del amor y de la enfermedad’

admin — Wed, 04 Jan 2012 11:07:56 +0000

Reportaxe de Henrique Mariño no diario Público (a fotografía é de Vari Caramés):
«Primero fue la porfiada campanada de la muerte y, después, el arrebato creativo frente a la inminencia. Cuando Lois Pereiro supo que alojaba el veneno, apuró la pluma para facturar Poesía última de amor e enfermidade, un descarnado testamento vital considerado por La Esfera como el mejor libro del género en 1996.
El poeta lucense, al igual que Raymond Carver, había pedido un año más de existencia, consciente de que su organismo no daba más de sí: la colza, la heroína y, como un fantasma voraz a la rapiña de los restos del naufragio, el sida.
Saber que uno está cerca de la muerte / y el cuerpo es un paisaje de batalla: / una carnicería en el cerebro, escribió en su segundo y último poemario publicado en vida, cuya traducción al español será editada a mediados de enero por Libros del Silencio.
Doce rounds de «combate en permanente vigilia entre eros y tánatos», en palabras de Manuel Rivas, frente a la década que le había llevado armar Poemas 1981-1991, la reveladora excusa de Paco Macías para lanzar en Edicións Positivas la colección Di-versos y contar, desde el primer ejemplar vendido, con un long-seller en su catálogo.
Dos obras que, pese a no trascender editorialmente las fronteras de su tierra, fueron sumando adeptos hasta que, agotadas sus tiradas, se convirtieron en objeto de culto por parte de las generaciones venideras. «Era muy conocido, pero no reconocido», matiza su hermano, Xosé Manuel, periodista y exlíder de la banda de rock Radio Océano, para la que Lois compuso letras.
El poso de la adversidad
Pereiro, homenajeado en el Día das Letras Galegas y objeto durante 2010 de un rosario de recitales, biografías, estudios, reediciones, discos o documentales, nació a finales de los cincuenta en Monforte, una villa con abolengo del interior de Lugo afectada por la reconversión ferroviaria. Allí, en la cafetería Sésamo, una célula de la modernidad local, rumió las tardes del tardofranquismo y debatió con los suyos sobre cine expresionista, literatura centroeuropea o música anglosajona, de Lou Reed a David Bowie, cuyos álbumes llegaban en las maletas de los que viajaban a Londres.
Él lo hizo a la patria de sus autores de cabecera (Thomas, Stein, Celan, Bernhard) e, instalado en Madrid para estudiar idiomas, visitó desde su butaca de la Filmoteca los escenarios de filmes que se sabía de memoria sin haberlos visto antes. Loia, un fanzine fundado por Rivas y su hermano en la capital, albergó sus primeros poemas, que terminarían empapados por el poso de la adversidad: Pereiro contrae el síndrome tóxico y retorna para tratarse de la enfermedad a Galicia, donde entronca con el grupo poético De amor e desamor. Sin embargo, rehúye los cenáculos literarios y sólo realiza, cuando apenas le quedan fuerzas y vislumbra su final, tres presentaciones de su obra. Tras una larga estancia en el hospital, «una especie de resurrección», confesó entonces, supo que «tendría que escribir lo que antes había callado».
El resultado fue una «evolución literaria en espiral», donde «cada vuelta supera a la anterior, sin romper con ella y siempre avanzando», afirmó Pere Gimferrer en un congreso en torno a su figura organizado en diciembre por la Real Academia Galega en Santiago. «En la segunda mitad del siglo XX, en las literaturas ibéricas no hay un poeta semejante y en la europea, tampoco», según el autor catalán, que destacó su control de la materia poética, «mucho mayor que el de escritores similares, como Leopoldo María Panero«.
«La pena es no saber adónde podría haber llegado», añade su hermano, consciente del vacío que cavó a los 38 años. «Aunque, más que dejar un hueco, lo llenó: el de la poesía pura y, al tiempo, comprometida con la vida». Una reflexión con la que sacude su imagen de maldito, pues Pereiro no escogió la enfermedad sino que se la brindó un butanero que vendía aceite adulterado a los estudiantes de un piso de la Avenida de Extremadura. «Solitario, enfermo y fatigado -sentenció el vate- la muerte se anticipó y llegó antes».
«Pereiro representa un universo atacado violentamente por la droga», se lamenta Xosé Luís Méndez Ferrín, presidente de la Real Academia Galega. «Él se hizo cargo sin querer de esa inmensa responsabilidad e hizo poesía sobre la base del horror, el sufrimiento y la muerte. Lo que es absolutamente anómalo es que se rinda homenaje a un autor que debería estar vivo, para poder concederle él mismo como académico el Día das Letras sabe dios a quién», concluye Ferrín, quien considera que por encima de todo «fue un gran poeta».
«Frialdad de bisturí»
El legado de este libertario con aura de sufrido dandi de entreguerras es «una poesía existencialista y romántica que destaca por el empleo de la lengua», según su traductor, Daniel Salgado, quien sostiene que «su frialdad de bisturí le ayuda a tratar con un material y unos ambientes altamente sensibles sin caer en sentimentalismos ni barroquismos».
Versos sin red a los que habría que sumar el emotivo epistolario al amor de su vida, Conversa ultramarina, la novela inacabada Náufragos do paradiso y el panfleto Modesta proposición, un texto político de denuncia vigorosamente contemporáneo. «Y eso que fue escrito en la época del enriqueceos -opina Xosé Manuel- cuando no había un 15-M, los progres iban a catas de vinos y la única resistencia era ideológica».

O artigo, publicado o mércores 4 de xaneiro de 2012, pódese consultar na súa versión orixinal aquí.

Antón Patiño: «Para chegar a Lois hai que ter a intensidade que el tiña»

admin — Mon, 02 Jan 2012 10:53:44 +0000

Entrevista a Antón Patiño en La Voz de Galicia:
«Antón Patiño acaba de concluír un ciclo coa publicación en Espiral Maior de Dicionario de sombras, «unha obra que trata a paisaxe arredor dun home». Ese home é Lois Pereiro, e o libro, o terceiro que Patiño publica sobre quen fora o seu compañeiro de xeración.
- La Voz de Galicia: Despois de todo un ano de falar de Pereiro, ¿cales son as chaves para chegar a el?
- Antón Patiño: Hai que ser fieis á súa identidade. Para chegar a Pereiro hai que ter a intensidade que el tiña para todo.
- La Voz de Galicia: ¿O formato dicionario favorece ese achegamento?
- Antón Patiño: É axeitado porque pretendo achegar a Lois desde diferentes perspectivas. É un achegamento á súa obra e á súa circunstancia, pero tamén é un xeito de explicar o impacto das mutacións do mundo na segunda metade do século XX. É, ademais, unha achega á miña xeración. O dicionario respecta a simultaneidade das influencias nas 320 entradas que ten. Incorpora material de Piedad Cabo, a que foi a súa compañeira, que completa a visión sobre Lois.
- La Voz de Galicia: ¿Quedan cousas por dicir sobre o escritor?
- Antón Patiño: Un poeta como Lois Pereiro non se esgota nunca. O carácter da súa obra está blindado conta a xibarización ou contra o esquematismo. É unha obra que nace dun proceso de subtracción e polo tanto mantén vivo o enigma, esas zonas de penumbra luminosa. Pereiro resiste calquera proceso de banalización.
- La Voz de Galicia: ¿No seu caso, quédanlle cousas por dicir sobre o poeta?
- Antón Patiño: Unha vez que entregue o texto da miña intervención no congreso, creo que cumprín un ciclo de explicar a Lois Pereiro desde a miña proximidade xeracional, pero tamén desde a fascinación pola súa obra, pola súa relación con outras obras.»

O artigo pode ser consultado na súa versión orixinal aquí.

Pereiro, o heterodoxo integrado

admin — Mon, 02 Jan 2012 07:53:42 +0000

Artigo de Camilo Franco en La Voz de Galicia:
«Méndez Ferrín sentenzou ao finalizar o Congreso da Real Academia Galega que todos «os anos non podemos ter un Lois Pereiro». A valoración do presidente da RAG explica a circunstancia, coreada desde algúns ámbitos, de que este Día das Letras Galegas saíuse do patrón e levou a celebración a sectores sociais e culturais que permaneceran alleos a ela.
Para o presidente da Academia, as celebracións demostraron a «potencia da cultura galega e súa variedade». Admite Ferrín a singularidade e a versatilidade das actividades celebradas este ano e o atribúe á calidade poética «dunha figura que, como dixo Gimferrer, é unha das grandes da poesía en Europa, conectado ás correntes do seu tempo».
Para Manolo Rivas, compañeiro en algúns dos colectivos poéticos nos que foi incluído o poeta, «a enerxía despregada pola sociedade galega arredor de Pereiro ao longo deste ano demostra non só que a poesía de Lois está moi viva e ten capacidade de conectar coa sociedade agora, tamén explica que hai moita xente disposta a participar e a utilizar a obra de Lois para facer outras cousas». Unha enerxía social que, segundo Rivas, «non vai haber recortes que poidan parala».
Tanto Ferrín como Rivas dan por boa a descrición de Pereiro como heterodoxo e os dous académicos da lingua consideran lóxico o proceder da institución lembrando a un autor pouco académico. Ferrín considera que a RAG non fai «as cousas porque si Pereiro foi unha elección axeitada, como todas as da Academia, aí están os resultados». Para Rivas, o éxito deste ano dedicado a Pereiro demostra que a «Academia está atenta ao que pasa na rúa».
Para o irmán do escritor, o xornalista Xosé Manuel Pereiro, «foi un ano sorprendente, primeiro pola cantidade de actividades e logo pola variedade». Engade o irmán do escritor que hai que ter en conta «a variedade de propostas que foron nacendo arredor da obra de Lois, fosen libros, películas, discos, teatro ou concertos». O periodista explica que a polémica arredor da elección de Pereiro «só demostra o interese que hai polo autor e pola celebración». Para o irmán do poeta, o carácter diverso e pouco académico da súa obra «foi unha das circunstancias decisivas para que este fose como foi». O propio xornalista sinalou na Academia que o Día das Letras «pode elevar ou tombar a un autor». Considera que no caso do seu irmán «non hai perigo do segundo».
Para algúns críticos, a obra de Pereiro «ten solventados os riscos de institucionalización». Explícao Olivia Rodríguez, quen sinala que o proceso de «canonización de Pereiro xa comezou no ano 85 e ao longo deste ano recibiu un pulo definitivo». Explica tamén que a obra «non quedou esgotada neste ano».
Mercedes Queixas pide aproveitar o resultado deste ano para «repensar o canon literario en Galicia e non perder de vista o ensino nin o funcionamento que poidan ter determinadas obras na escola».»

O artigo pódese ver na súa fonte orixinal aquí.

Reportaxe sobre o recital ‘Picaversos’ en homenaxe a Lois Pereiro

admin — Mon, 26 Dec 2011 11:27:08 +0000

Reportaxe sobre o recital Picaversos adicado a Lois Pereiro o pasado 20 de decembro en Santiago:
«O último Picaversos do ano estivo centrado en Lois Pereiro. Intentamos homenaxear ao poeta de Monforte da forma que a el lle gustaría, nun pub, entre copas e música, e escoitando as súas palabras da boca de Iago Martínez, Paco Macías e Mario Regueira, coñecedores e seguidores da obra de Lois, e tamén as palabras daqueles autores dos que el bebía, as pegadas que herdou e as que deixou noutros escritores.
A petición de Piedad Cabo, que non puido estar con nós ese día, Marta Pedrosa leu dous poemas mantra “que usabamos para o que tiñamos que vivir e que non nos interesaba”: La buhardilla, de Ezra Pound e Lo Imperdonable, de Hölderlin. Á parte de textos de Lois Pereiro, Mario Regueira tróuxonos ao poeta portugués Al Berto, a Thomas Bernhard, e fixo soar a versión de António Variações de Povo que lavas no rio, Paco Macías leu a Ezra Pound e a Szymborska, e Iago Martínez pechou a noite con Carver, Chus Pato, Dores Tembrás e Gramsci.
E soaron os temas It´s a perfect day, de Lou Reed, Narcisismo, de Das Kapital, Corredor de fondo, de Tora! Tora! Tora!, Innocent when you dream, de Tom Waits e “Southern Man”, de Neil Young.
As fotos son cortesía de Toko e Esther Taboada.»

Pode verse a versión orixinal no blogue de Picaversos, con todas as fotografías.

A Coruña: presentación do libro-catálogo Lois Pereiro: Quen corta os fíos do soño?, o xoves 22 de decembro

admin — Wed, 21 Dec 2011 08:53:29 +0000

O xoves 22 de decembro, ás 19:00 horas, na Fundación Luís Seoane (Rúa San Francisco) da Coruña, terá lugar o acto de presentación do libro-catálogo Lois Pereiro: Quen corta os fíos do soño?, onde se recollen os traballos que fixeron parte da exposición do mesmo nome. Participan: Manuel Rivas, Xosé Manuel Pereiro, Silvia Longueira e Antón Patiño.

Gimferrer sobre Lois Pereiro

admin — Wed, 21 Dec 2011 07:05:26 +0000

Artigo de Xosé Manuel Pereiro sobre a primeira xornada do Congreso Lois Pereiro:

«Apuntes da conferencia inaugural -Lois Pereiro, un poeta europeo- que Pere Gimferrer, autor do prólogo da obra completa bilingüe de Lois, fixo no Congreso LP, a xeito de tuits (dado que na sala non había cobertura e tamén estou algo farto de olladas reprobatorias ao maleducado ese que fedella no móbil e non atende)
«A literatura galega estivo sempre no centro da cultura europea, non na periferia, como soubo Roman Jakobson e ignora George Steiner, que a menosprezou».
«Non hai contradición, nin oxímoron en que unha Academia homenaxee a alguén tan pouco académico como LP».
«Chama a atención a variedade e a intensidade da obra. O seu control da materia poética é moito maior que o de poetas similares, como Leopoldo María Panero»
«LP elixiu a súa tradición literaria, pero ao contrario que Dylan Thomas ou Henri Michaux, el non escolleu a enfermidade, non hai nel un malditismo deliberado».
«Na segunda metade do século XX, nas literaturas ibéricas non hai un poeta semellante, e na europea hai poucos».
«Para sobrepoñerse ás doenzas que padeceu hai que ter unha enerxía moral extraordinaria».
«Non hai poemas nin liñas na súa obra que non chamen a atención pola súa intensidade».
«A súa evolución literaria é en espiral. Cada volta supera á anterior, sen romper con ela, e sempre avanzando».
«Todos tendemos a escribir así. Soamente algúns, como Pereiro, o conseguen».

E dous de Roberto Varela:

«O Día das Letras deste ano foi un éxito moi difícil de superar, e foino grazas á implicación da sociedade, e particularmente da mocidade».
«Dicía Dylan Thomas que o mundo xa non é o mesmo mundo desde que se lle engade un bo poema. Lois cambiou a forma na que nos movemos no mundo».»

O orixinal pódese consultar na súa páxina, Si home si. Publicado o xoves 15 de decembro de 2011.

‘Converter un dandi rural nun fenómeno social’

admin — Tue, 20 Dec 2011 16:53:33 +0000

Crónica en La Voz de Galicia sobre a derradeira xornada do Congreso Lois Pereiro:
«Entre as ponencias presentadas no último día do congreso figuraba a do irmán do escritor, Xosé Manuel Pereiro, que, con ironía, a explicaba como un «balance dos danos».
As conclusións que tira deste ano dedicado a obra de Lois Pereiro explican que «sería presuntuoso dicir que este ano conectou a cultura oficial coa sociedade, pero si que digo que chegou a unha xente á que habitualmente estas cousas non lles chegan».
Apuntou Xosé Manuel Pereiro que entende destacable «a cantidade de cousas feitas ao longo do ano, tanto polo seu número, como pola variedade e as maneiras de todas elas». O irmán do escritor considera tamén que ao longo do ano foron desfacéndose algúns tópicos, entre eles o que insistía en que «Pereiro non era unha persoa coñecida». O seu irmán asegura que a celebración do Día das Letras Galegas «demostrou que si era coñecido aínda que non practicase ese deporte que agora é case disciplina olímpica de ir chamando en toda canta porta hai». Matiza Pereiro que o seu irmán «non era un poeta recoñecido porque non participaba dos círculos literarios». «Coñecido pero non recoñecido», pero explica o irmán do homenaxeado que tiña un «seguimento secreto, como o lume na turba, que nun determinado momento e coa decisión da Academia, bota por fóra e convértese nun volcán».
Entre os aspectos máis positivos, Xosé Manuel Pereiro enumera «os 25 libros publicados, os discos, os documentais, os libros que están por saír».
Na parte negativa dese reconto realizado na sede da Real Academia Galega quedan cousas como «o reforzamento dalgunhas etiquetas sobre malos hábitos ou esas críticas sobre o que pensaría Lois sobre as actividades e as celebracións». Pero considera que unha grande parte «das actividades responderon ao espírito de Lois».
Explica que, a pesar de certas críticas, «converter a un dandi rural nun punk urbano, converter un rapaz que só se sentía seguro nos libros, na música ou coas películas nun fenómeno social é algo emocionante ou conmovedor»
«Pereiro foi unha ponte entre o individual e o colectivo, entre o eu e o nós». Manuel Rivas.»

O artigo orixinal, do domingo 18 de decembro de 2011, pódese consultar aquí.

El País: A Academia pecha as honras ao poeta «non homologable»

admin — Tue, 20 Dec 2011 16:25:59 +0000

Artigo de Diana Mandiá en El País (Galicia):
«Lois Pereiro foi un poeta que non finxía, convincente, e a súa é unha sensibilidade actual. Hai que pensar que morreu novo, e que a estas alturas sería case un rapaz». Antón Lopo, autor de A palabra exacta. Biografía de Lois Pereiro (2011), non dubida de que a promoxidade temporal da obra do de Monforte ten moito que ver no éxito deste último Ano das Letras. Tamén pesou, segue, a presenza constante do amor e da morte, eses vellos visitados, na produción do poeta punk, tan fillo do seu tempo que sufriu en carne propia o colza e a sida, descuberta en 1981, o mesmo ano no que Pereiro consumiu o aceite envelenado. «É o máximo representante da poesía popular contemporánea», sentenza Lopo sobre quen escapou do canon literario e mesmo engrosou a nómina do malditismo.
«Foi un logro a popularización do autor sen caer en reducionismos»
Lopo fai balance do ano de homenaxes ao autor de Poesía última de amor e enfermidade (1995) durante un breve descanso do congreso que onte botou a andar en Santiago, e que continúa hoxe e mañá en A Coruña, sobre a figura do monfortino. O encontro, inaugurado polo catalán Pere Gimferrer, aspira a ser o peche definitivo das Letras Galegas de 2011, a conclusión «dun éxito difícil de superar», segundo o conselleiro de Cultura, Roberto Varela. «Foi un logro a popularización do autor sen caer en reducionismos. Esa popularización trouxo consigo un desterramento de tópicos», afánouse en sinalar o titular de Cultura, que felicitou á Academia por un ano das Letras que «devolveu a Galicia un bardo apaixonado».
Mentres o Ano Pereiro esgota os seus últimos días, o congreso sobre o poeta segue a darlle voltas ás súas querencias literarias, ao Monforte en crise no que medrou – unha cidade, sinalou Lopo, «que comunicaba Galicia co resto do mundo como centro ferroviario»-, ao antes e despois da enfermidade, das adiccións e do infortunio amoroso. O poeta europeo que foi Pereiro, así retratado na lección inaugural de Gimferrer -prologuista da edición bilingüe de Obra completa- emparentou co francés Arthur Rimbaud na morte temperá, amais de con Dylan Thomas, Henri Michaux ou Stéphane Mallarmé na súa vida «non homologable», en palabras de Lopo. Malia todo, a tese de Gimferrer impón unha diferencia non menor entre o de Monforte e os seus mestres. «Cando escolle a parte que depende da súa opción persoal, xa está determinado o carácter da súa obra, un carácter único nas literaturas ibéricas contemporáneas». Non é o consumo de drogas, esencial en Michaux, o que explica a obra de Pereiro, que tomou forma de circunstancias que o de Monforte non decidiu, como a enfermidade. «A súa voz poética é separada da voz autobiográfica; depende da súa biografía, pero é allea a ela», defende o catalán.
No percorrido pola figura de Pereiro, amais dos poetas centroeuropeos aos que tanto admiraba, o congreso propón unha reflexión sobre os seus gustos musicais ou a súa devoción polo cine, incompleta até que a Filmoteca de Madrid lle deu a oportunidade de ver as películas que sabía xa de memoria polas lecturas. O relatorio de Antón Lopo, xa na sesión da tarde na Cidade da Cultura, buscou paralelismos entre a traxectoria vital do autor de Conversa Ultramarina e a de Lou Reed, o líder da Velvet Underground, hoxe convertido nun «activista antitabaco». Mais moito antes de que o americano renegase do punk, o galego atopou na droga un alivio para os sufrimentos da enfermidade. Eran os tempos, recorda Lopo, da heroína como «un dos principais protagonistas da vida social da cidade».
O Congreso Lois Pereiro continúa hoxe na sede da RAG con relatorios de Daniel Salgado, Anxo Angueira e María Xesús Nogueira.

Pódese consultar na súa versión orixinal, do 16 de decembro de 2011, aquí.

A Real Academia Galega sinala que non todos os anos se pode «ter un Lois Pereiro»

admin — Tue, 20 Dec 2011 10:25:31 +0000

Artigo de Camilo Franco en La Voz de Galicia:
«A Real Academia Galega está a punto de pechar o libro Lois Pereiro para abrir o libro Valentín Paz Andrade. A institución clausurou onte o congreso sobre o poeta case como punto final a un ano que distintas voces sinalaron como diferente no histórico das celebracións do Día das Letras Galegas. O presidente da Academia, Xosé Luís Méndez Ferrín, apuntou ao finalizar o congreso que a institución «escolle ben aos homenaxeados, pode haber autores menos divertidos, pero todos son importantes e todos os anos non podemos ter un Lois Pereiro».
Para o presidente da RAG o congreso finalizado onte culminou un ano intenso arredor do poeta e no que se demostrou que a academia «pensa ben». Ferrín explicou que dedicarlle o día «a Lois Pereiro non era ningún risco, risco foi cando llo dedicamos a María Mariño». Admitiu que este ano foi distinto «como é cada ano» engadindo que os autores poden gustar máis ou menos, pero a academia «é un tanque de pensamento dos mellores do país». Puxo de exemplo a importancia de Valentín Paz Andrade con que, explicou, «imos poder repasar case todo o século XX en Galicia e creo que é un asunto moi importante aínda que pareza menos divertido».
Na valoración do Congreso, o presidente apuntou dúas características fundamentais. «A participación maioritaria no mesmo foron poetas, co que temos a interpretación da poesía desde dentro e por tamén tivemos a ollada externa que nos deu Gimferrer e que colocou a Pereiro como un dos grandes de Europa».
Para o escritor Manuel Rivas o congreso e as celebracións de Lois Pereiro demostraron que era un poeta que ligaba «o individual e o colectivo, unha ponte entre o eu e o nós» e este carácter da poesía de Pereiro «escenificouse dunha maneira na que as celebracións non foron un culto á personalidade, senón un campo fértil e moi creativo e participativo».»

O artigo, do sábado 17 de decembro de 2011, pódese consultar na súa versión orixinal aquí.